Ο μήνας Αύγουστος του 2008 αφιερώθηκε κατά ένα μεγάλο μέρος από τους φιλάθλους –και όχι μόνο– στους σύγχρονους Ολυμπιακούς αγώνες που έγιναν στο Πεκίνο.
Παρακάμπτω ότι η σχέση τους με τους αρχαίους αγώνες είναι όπως το σώβρακο με τη γραβάτα.
Άλλοι λοιπόν εντυπωσιάσθηκαν από τα ρεκόρ, άλλοι από τις τελετές έναρξης και λήξης, άλλοι από το ντοπάρισμα, άλλοι από την τεχνολογία, άλλοι από τον γιγαντισμό της αχανούς αυτής χώρας κλπ., κλπ.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μας απορροφήσει από άλλα πιο σημαντικά γεγονότα ευρύτερης αθλητικής και ανθρώπινης σημασίας.
Ένα τέτοιο σημαντικό γεγονός έλαβε χώρα στο μακρυνό Καναδά όπου διεξήχθη ο αγώνας των αγώνων το ULTRAMAN. Άθλος πέραν του ανθρώπινου βεληνεκούς.
Ο συντελεστής δυσκολίας σχεδόν ασύλληπτος από τα σημερινά αισθητήρια όργανα του ανθρώπου. Η διάρκεια του τρεις (3) μέρες.
α΄ μέρα : 10.000 μ. κολύμπι και 144,8 χλμ. ποδήλατο
β΄ «» : 273,6 χλμ. ποδήλατο
γ΄ «» : 84,3 χλμ. τρέξιμο
Ανάμεσα στους συμμετάσχοντες ένα Ελληνόπουλο μόλις 24 χρόνων ο Αλέξης Σταθόπουλος γιος του Τάσου.
Πάλεψε με πείσμα, αποφασιστικότητα, αυταπάρνηση τερματίζοντας 3ος. Ναι σωστά καταλάβατε τρίτος.
Αυτά που γράφω δεν κάνουν τη ζωή, αλλά κάτι που μοιάζει δίχως να είναι.
Άρα είναι πολύ φτωχά για να περιγράψουν ό,τι ο Αλέξης έζησε για τρεις μέρες στον κόσμο που ορίζει ο Θεός ανάμεσα στη γη και το στερέωμα.
Από τις γνησιότερες μορφές ανώτερης ζωής, που αυτοαναγγέλλεται από την αγωνία της ψυχής. Μόνο έτσι τα όρια ξεπερνιούνται και τα εμπόδια παραμερίζονται. Το πνεύμα ισχυροποιείται και η ζωή είτε έχει, είτε δεν έχει τα συναισθήματα που της πρέπουν δεν περνάει σπαταλημένη.
Για το τυπικό και μόνο της υπόθεσης και ως δείκτη των αμέτρητων ανθρώπινων δυνατοτήτων, θ’ αναφέρω ότι ο Αλέξης αγωνίσθηκε συνολικά 29 ώρες 03 λεπτά και 03 δευτερόλεπτα.
Στις πολλές καταμόναχες στιγμές που οι δυνάμεις του άρχισαν να πέφτουν, ανημπόρετος, ασήκωτος, ανυπεράσπιστος, ξανασηκώθηκε σαν παλιός φιλοσοφημένος άνθρωπος, αρνούμενος να παραδοθεί και ξανάρχισε ν’ αγωνίζεται και να ελπίζει.
Η πιο τέλεια αποτύπωση του
πνεύματος του αγώνα του καλού, στις σκληρές περιστάσεις της
απαραχάρακτης ζωής. Η δέσμευση του υπέρτατου. Κάπως έτσι γίνεται άξια
και όχι τιποτένια η ζωή.
Μας έβαλες αντίκρυ στον κόσμο του αγώνα και μας άλλαξες τον τρόπο που τον κοιτάζαμε μέχρι σήμερα. Μας απέδειξες ότι δεν υπάρχει κατάσταση απελπιστικής σύγχυσης μήτε πραγματικής δυσκολίας.
Σ’ ευχαριστούμε Αλέξη κι’ ας είσαι μόλις 24 χρόνων.
Τα υπονοούμενά μου σχετικά με τους Ολυμπιακούς αγώνες τα μοιράζομαι μαζί σας χωρίς ταύτιση και χωρίς παρεξήγηση.
Θυμίζω μόνο τη λαϊκή ρήση πως όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού τόσο πιο πολύ δείχνει τον πισινό της.
09/09/2008
ΑΜΑΝΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ
Ηλ. Κοκκώνη 12
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου