ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΙΑΘΛΗΤΗ ΤΑΣΟ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟ

Το  ULTRA-MAN  – ΚΑΝΑΔΑ τον Αύγουστο του 2οο8 ήταν μέσα στους αγωνιστικούς στόχους μου μιας και οι διοργανωτές  είχαν εγκρίνει την συμμετοχή μου ένα χρόνο νωρίτερα. Ωστόσο μετά απο τροχαίο ατύχημά μου αρχές  Μαΐου  της ίδιας χρονιάς  ήταν η αιτία να μου στερήσει το όνειρο. Εκτός από την αναπηρία  ακρωτηριασμού   της δεξιάς μισής μου παλάμης  το 1989,  προστέθηκε μετά από χειρουργική  επέμβαση συντριπτικού  κατάγματος κνήμης σοβαρότατος τραυματισμός   στο δεξί μου  πόδι αφού  κόντυνε κατά τρείς πόντους , κατεστράφη η περόνη με  αποτέλεσμα αυτού να επιβαρυνθεί και το ισχίο.   Στην  οικογένεια λειτούργησε άμεσα το στοιχείο της  συναθλητικής  αλληλεγγύης  και ο γιός μου Αλέξανδρος 24ετών τότε, μου ζήτησε  με δική του πρωτοβουλία να με αντικαταστήσει στο αγώνα  προφανώς για να μετριάσει τον πόνο  και την ατυχία μου από το συμβάν,  ζητώντας  μου επίσης να τον καθοδηγήσω  με  ένα στοιχειώδες 3μηνο  πρόγραμμα προπόνησης για τις ανάγκες του μεγάλου αυτού τριάθλου. Το πρόκριμα  συμμετοχής του για το  ULTRA-MAN  ήταν τα δύο  IRON-MAN που είχε τερματίσει   επιτυχώς στην Ελβετία( Ζυρίχη) 2007 και Ισπανίας 2008  Λανζαρότε   (Κανάριοι νήσοι)  λίγες μέρες πριν το ατύχημά μου.  Ο αγωνιζόμενος έγινε συνοδός (με πατερίτσες) και ο συνοδός αγωνιζόμενος.  Στο μακρινό pentikton κοντά στο Βανκούβερ με έξοδα του υφυπουργείου  αθλητισμού , ο Αλέξανδρος   τερμάτισε  με μεγάλη επιτυχία  το  ULTRAMAN –ΚΑΝΑΔΑ  όπου διακρίθηκε και τιμήθηκε ανάλογα από τους ομογενείς και Ελληνική πολιτεία κατά την επιστροφή του. Στην μνήμη μου παρέμειναν μόνο μαγικές εικόνες από την υπέρ προσπάθεια  των άξιων τριαθλητών,   σε έναν πράγματι  δημοφιλή  αγώνισμα  που έχει κερδίσει τον σεβασμό της Καναδέζικης αθλητικής κοινωνίας και όχι μόνο. Επόμενο ήταν λοιπόν να αυξηθεί  περισσότερο η επιθυμία μου  για   συμμετοχή στον  αγώνα αυτό. Βγάζοντας μετά   6 μήνες από το πόδι μου την  (εξωτερική  οστεοσύνθεση)  με τις 8 σίδερο-βελόνες, άρχισα να γυμνάζομαι με πολύ κολύμπι, λιγότερο ποδηλασία και αργότερα  με λίγο τρέξιμο  με την ελπίδα ότι θα μπορώ τουλάχιστον να συμμετάσχω  στο μέλλον σε αγώνα μικρού τριάθλου  και ίσως  πάλι  στο αγαπημένο  IRON-MAN.   Έτσι και έγινε. Με υπομονή και επίμονες ασκήσεις ενδυνάμωσης στο πόδι μου κατάφερα το 2009 να τερματίσω τον Μαραθώνιο δρόμο της Αθήνας σε 3ώρες και 42 λεπτά. Το 2010  τερμάτισα  το 5^ο μου  ΙΡΟΝΜΑΝ   Elba Ιταλίας -μαζί με τους δύο γιούς μου- και το 2011 το IRON-MAN στο roth της Γερμανίας. Στους  παραπάνω  αγώνες  ο πόνος στο  χειρουργημένο πόδι μου  εκδηλωνόταν περισσότερο μετά το  20^ο  περίπου χιλ  με συνέπεια το τέμπο μου να γίνεται αργότερο. Ωστόσο  το όνειρο και στόχος ζωής ULTRA-MAN  δεν ήταν πλέον για μένα  τόσο απόμακρο και ας κούτσαινα για κάμποσα χιλ.  Λόγο  έλλειψη χορηγών για το πολυδάπανο ταξίδι στον Καναδά, αποφάσισα  να πραγματοποιήσω   την προσωπική μου προσπάθεια  με τις αποστάσεις του ULTRA-MAN στην χώρα μας από 3/7 έως  5/7  2011. Ήταν  μία ατομική δοκιμασία  που αφιέρωσα στα παιδιά με καρκίνο της ΦΛΟΓΑΣ μετά  από  9μηνη προετοιμασία  μου στη περιοχή  του Κιθαιρώνα,  όπου διαμένω μόνιμα, και τον χειμώνα  στο κολυμβητήριο  Χαιδαρίου  που ευγενικά με φιλοξένησε  ατελώς για την προετοιμασία μου στο ULTRA-MAN και τους ευχαριστώ πολύ.  Ευχαριστώ την οικογένειά  μου. Τον Δήμαρχο Μάνδρας  Ειδυλλίας κ. Γιώργο Δρίκο που με στήριξε  υλικά  και οικονομικά για τον κοινό  ιερό σκοπό μέσα στα πλαίσια της κοινωνικής αλληλεγγύης του Δήμου. Τον Γιάννη Πολυχρονόπουλο  συνοδό και κριτή στην κολύμβηση με το κανό του. Τον οδηγό  και παρατηρητή κ. Σάββα  Κουμουσίδη υπάλληλο του Δήμου. Τους κριτές παρατηρητές   Σπαρταθλητές  ‘’Δάσκαλο ’’  Τάκη  Σκουλή και   Σπύρο Σπυρόπουλο που ήταν κοντά  στην  36ωρη προσπάθειά  μου. Τον αθλητή υπέρ-αποστάσεων ποδηλασίας Νίκο  Μωυσιάδη .  Τον πρωταθλητή Μαραθωνίου δρόμου Γιώργο Μάλιαρη , τον Κώστα Φραγκάκη, τον  ποδηλατά  Κώστα Κεφαλά από Νίκαια  και όλους τους φίλους και συναθλητές  που ήταν νοερά κοντά μου.

Στα 62 μου χρόνια και μέσα από το ULTRAMAN, διαπίστωσα ακόμα μια φορά ότι η ψυχο-σωματική  υπέρβαση  δεν  μονοπωλείται μοναχά από αθλούμενους- με ή  χωρίς παγκόσμιες διακρίσεις  μέσα από   επίσημους ή ανεπίσημους αγώνες μικρών και μεγάλων άθλων.  Υπάρχουν  αφανείς  συνάνθρωποί   μας και κυρίως μικρά παιδιά,   που επιστρατεύουν   πολλαπλάσιες απίστευτες  ψυχοσωματικές δυνάμεις για να κερδίσουν μέσα από τον ΑΤΟΜΙΚΟ  τους αγώνα, όχι ένα μετάλλιο η κάποιο ρεκόρ, αλλά τον μεγάλο ΑΘΛΟ  να κερδίσουν την ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ  που είναι και η αποστολή του γνήσιου αθλητισμού. Του αθλητισμού που σαν  πολυδιάστατο κοινωνικό φαινόμενο   λησμονούμε ότι πρωτίστως  διαθέτει   τους ανάλογους  κωδικούς  επικοινωνίας και αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.   Ένα από τα δυνατά κίνητρα που με έστειλαν στον τερματισμό  με μεγαλύτερο πάθος ,  ήταν και ο 7χρονος Αλέξανδρος  ο οποίος με βλέμμα  σπινθηροβόλο  γεμάτο  αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση μου πρόσφερε για το καλωσόρισμα στην Πάτρα  τιμής ένεκεν μια ανθοδέσμη εκ μέρους του Συλλόγου  Γονέων –παιδιών με νεοπλασματική  ασθένεια ΦΛΟΓΑ. Έδωσα λοιπόν μια σταγόνα σε αυτά τα παιδιά και έλαβα ωκεανό ολόκληρο δύναμης και ποικίλων όμορφων συναισθημάτων  στον δικό μου αυτό μικρό άθλο.

                                                                                                                             Τάσος Σταθόπουλος

                                                                                                                                       18/7/2013